Lange winterslaap….

2015 is voor mij een jaar geweest van heel veel beweging en vernieuwing, maar ook een jaar van grote opruiming en heling van oude kindstukken. Eind November voelde ik dat het tijd werd om daar ook de tijd voor te nemen. Maar ja, als eigen ondernemer kun je niet zomaar die tijd nemen, dacht ik………. Ik bedacht dat ik mezelf een lange kerstvakantie cadeau ging geven, vanaf Kerst tot en met 2e week Januari. Dat betekende dat ik  de maand December tot aan kerst nog even door moest buffelen. want er stond nog een lezing gepland over hoogsensitiviteit, ik was bezig met een training om cursussen aan ouders te leren geven, mijn zoon werd 18 jaar, dus moest er een groot feest georganiseerd worden………… Tja, dat was dus iets dat ik bedacht, terwijl mijn lichaam en hart toch heel duidelijk aangaven: pas op de plaats, tijd voor rust en bezinning, even jezelf terugtrekken uit alle hectiek.

En had ik dat al niet een keer eerder ondervonden dat als ik niet luister naar de signalen die mijn lichaam mij geeft, mijn lichaam heel hard aan de bel gaat trekken, net zolang totdat ik er niet meer omheen kan………..tja, wie niet horen wil moet maar voelen. De bel was heel hard gaan luiden, maar ik liet mijn mind op de troon plaatsnemen en bepalen dat ik nog een maandje door zou gaan en daarna pas rust zou nemen. In plaats van dat ik mijn hart liet spreken, trapte ik dus in de valkuil van die tricky mind. Vlak na de verjaardag van mijn zoon kreeg ik een virus op mijn evenwichtsorgaan: carousselduizeligheid, snel overprikkeld door licht en geluid en heel erg moe. Tja, toen moest ik wel luisteren naar wat ik innerlijk al lang had gehoord ‘neem de tijd om alles van het afgelopen jaar te verwerken, om dingen los te laten die je niet meer passen, voor rust en bezinning’. De vakantie werd dus iets langer en eerlijk is eerlijk, daar baalde ik in het begin enorm van, ik voelde me door mijn lijf in de steek gelaten. Het ging toch allemaal zo goed, in de praktijk ging het lekker, veel nieuwe ideeën, veel inspiratie, waarom dan nu dit? Maar hoe meer ik erin kon zakken, kon accepteren dat ik er toch even niets aan kon veranderen, kwam er meer rust. Het bleek een virus die alleen te genezen was met rust!

En toen kwam daar een ander thema bij: vertrouwen. Want hoe moet dat dan met mijn eigen praktijk, ik heb net een nieuwe praktijkruimte, duurder dan de vorige, die moet ik wel kunnen betalen! En wat nou als ik me teveel terugtrek, geen reclame maak, geen Facebook berichten plaats, geen nieuwsbrieven schrijf om de praktijk te promoten…., straks raak ik uit het zicht en verlies ik cliënten. Allemaal blablabla van mijn overactieve mr. mind. Door het virus kon ik niet anders dan loslaten en vertrouwen, net zoals de bomen in de herfst hun blaadjes loslaten en vertrouwen dat in het voorjaar nieuwe bloei komt. Het loslaten betekende ook dat ik bereid zou zijn om desnoods mijn nieuwe praktijkruimte op te geven, want praktijk Hartstocht dat ben ik en is niet gebonden aan een mooie representatieve ruimte! Vanaf het moment dat ik dit had uitgesproken voor mezelf, ging het weer stromen.
DSCF7076
Op dit moment ben ik bezig het staartje van het virus op te ruimten, dat betekent dat ik een paar uurtjes per dag kan werken. In de afgelopen maanden heb ik geleerd wat vertrouwen en overgave is en ben ik oprecht dankbaar voor wat het virus mij gebracht heeft. Ik heb hierdoor ook veel tijd en ruimte gekregen om aandacht te geven aan de zaadjes die diep in mij zitten en naar buiten willen komen, om het daglicht te gaan zien. Zoals in het voorjaar de bolletjes weer opkomen en de zaadjes weer gaan ontkiemen, zo zal ik ook in het voorjaar mijn nieuwe inzichten naar buiten gaan brengen. Maar alles op zijn tijd!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *